karo_1

Waga dziś była dla mnie łaskawa. Pokazała 0,5 kg mniej od ostatniego ważenia, czyli od poniedziałku.
Pierwszy spadek. Cieszę się. Czyli droga którą obrałam na razie jest dobra. Ograniczyłam pieczywo, jem sporo warzyw i nabiału, warzyw strączkowych. Cwiczę 3 razy w tygodniu.
Nie chcę się napinać, stresować. Ale wiem, że będę się złościć każdym wzrostem o choćby 100g.
Nie mogę tylko stracić z oczu celu. Cel 1 - 89

Mam zły humor. Złapałam doła w związku z ważeniem. Zaliczyłam 100 gramowy wzrost zamiast jakiegoś spadku.
Obawiam się, że brak efektów sprawi, że odpuszczę sobie. Chce mi się płakać. Żeby zmusić mój organizm do spadku muszę kompletnie nic nie jeść.
Muszę jeść mniej, zrezygnować z węglowodanów do minimum. Vasa tylko raz dziennie. I więcej ruchu. 3 razy w tygodniu okazuje się, że to za mało. Muszę dać z siebie wiecej. Nie chcę już widzieć tych 94,8 nigdy wiecej!!!!!!!!

Czuję, że nie daję z siebie jeszcze swoich 100%. Ale może za dużo od siebie wymagam jak na pierwszy tydzień.
Zwykle to ruszałam "z kopyta" by po kilku tygodniach paść z przemęczenia. Może właśnie o to chodzi, żeby powoli sie rozkręcać i eliminować kolejne rzeczy z diety.
Dziś rano myślałam o całkowitym wyeliminowaniu pieczywa,ryżu i makaronu, mąki. Ale w chwili obecnej nie ma tyle świeżych warzyw by można było je bez ograniczeń jeść. Sałata ...

Dzień zaliczam do udanych. Na siłowni poszło mi jakoś szybko. To znaczy czas zleciał migiem. Zmordowana pojechałam do przyjaciółki. Zapowiedziała, że będzie na mnie czekał deser, wiec od razu jęknęłam "oł noł!"
Ale deser okazałam się pysznym pieczonym jabłkiem z orzechami.
Fantastyczny pomysł

Spotkała mnie też niezbyt miła rzecz. Ale nie będę sobie tym narazie zaprzątać głowy.
Na razie mam cel - odchudzanie. Cel, który zamierzam zrealizować.

Wczoraj był średni dzień. Nie było idealnie jeśli chodzi o dietę. Ale nie było też źle. Zaliczam wpadki, ale zaczynam też kierować się na dobre tory.
Chcę to doprowadzić do końca. Zamknąć pewien nieprzyjemny etap mojego życia.
Motywuję też moją przyjaciółkę. Obie siebie motywujemy, wspieramy.
Wiem, że to jest dluga droga i trudna. Wiem ile będzie mnie to kosztować. Boję się, że się poddam, że będę sfrustrowana zastojami.
Chcę przetrwać.